Ballonvaren – niet zomaar een bedankje

Auteur: Margriet Schetselaar

De Eureka!Cup 2016 lijkt al lang geleden. De finale werd gehouden in mei, ofwel vorig schooljaar voor velen. Voor (een deel van) ons team vond de echte finale echter afgelopen donderdag plaats. We mochten ons bedankje namens het Ministerie van Defensie “souperen”. Kolonel Talitha Born kwam met een mega cadeau “een ballonvaart”. Er was plaats voor zes en gelukkig bleken er exact zes personen die het aandurfden … Geen “loting” dus.

Na de ballonvaart wordt van mij een blogje verwacht. Met mijn mond vol tanden zoek ik naar woorden om niet in gemakkelijke superlatieven te vervallen. Geweldig, super, vetgaaf, ongelooflijk … daar kom ik niet mee weg. Er wordt meer van mij verwacht. Tja, het duurde in ieder geval véél te kort. Het had wel de hele dag mogen duren. Een minpuntje … geen blauwe lucht, het was wat grijzig. Daarom keken we vooral naar beneden.

2016-09-22-18-ballonvaart-stp-22-sept-2016-1 2016-09-22-63-ballonvaart-stp-22-sept-2016-2

In de stilte (als er niet door de piloot of Sanne aan de gashendel werd getrokken) dreven we mee op het tempo van de wind. Blote armen in de zwoele avondlucht. We hoorden honden woest blaffen, schapen blaatten mee. Af en toe zagen we onze volgwagen van de Koninklijke Luchtmacht. Gelukkig want ze hadden al grappen gemaakt over een “dropping na afloop”.

Amper waren we geland of de buurvrouw van de boer op wiens weiland we waren neergedaald kwam op ons af met in haar kielzog haar drie jonge kinderen. Ze zaten aan de avondboterham toen hun hond woest begon te blaffen. Ze zagen en hoorden de luchtballon die zichtbaar bezig was met de landing. Niet te houden en hopend op een landing dichtbij, kwamen ze naar buiten. Ze konden hun vreugde niet op toen wij bleken te landen op het landje van hun buurman. Die werd er natuurlijk ook snel bij geroepen. Een heteluchtballon die landt op jouw land … “misschien wel net zo leuk als er in mogen vliegen”. Ze mochten met z’n drieën even in de mand en voordat wij “ballonvaarders” met de crew en de boer en zijn buurvrouw aan de champagne mochten, konden de kinderen hun geluk niet op dat ze ook nog mochten helpen bij het opruimen van de ballon en de mand. Zonder hen was het nooit geluk, veel te zwaar.

Waar ik nog steeds zoek naar de juiste woorden, hadden zij de volgende dag een geweldig verhaal voor hun juf en klasgenoten op school. Ik vraag me af of ze die nacht hebben geslapen en wat ze hebben gedroomd.

Een enorm “bedankt” aan Kolonel Talitha Born, Kapitein Albert van Dam, het Ministerie van Defensie en Ad Ballon. Natuurlijk ook dank aan de boer in Lieshout die er geen probleem van maakte dat hij die avond onverwacht bezoek kreeg op zijn land en de buurkinderen die ons zo geweldig hebben geholpen.

Wanneer mogen we weer?

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s